Reis door de Grote Leegte

De hoop is dat het boek eind 2012 uitgegeven wordt.groteleegte

Er wordt een lijst van belangstellenden bijgehouden. Zodra het boek op de markt komt wordt iedereen daarover ingelicht.

Om op de lijst te komen, mail naar Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.  

Een fragment uit het boek Reis door de Grote Leegte;

"Ik besluit om op de andere oever te kamperen, dan kan ik mijn kleding boven het kampvuur drogen zodat ik morgen met droge kleding weer verder kan trekken. Na enig zoeken vind ik een geschikte stevige populierenstam en bereid me voor om het donkere water van de rivier te doorschrijden. Voorzichtig, pas voor pas glibber ik over de gladde stenen door de hevige stroom. Even rusten, goed kijken, dan weer een pas, langzaam nader ik het midden van de rivier. De populierenstam voorkomt dat ik meegesleurd word. Dan stap ik in een onzichtbaar gat, ik verlies mijn steun van de stam en ga onder. Ik stik zowat in een hap water, mijn kin stoot tegen een steen. Wanhopig probeer ik op te staan, het mislukt, ik krijg geen adem meer. Ik probeer mijzelf op de rug te draaien om mijn hoofd boven water te krijgen, maar het lukt niet. Soms krijg ik grip op de stenige bodem, maar de stroom is sterker. Ik wacht zo lang mogelijk, maar nu moet ik toch een rigoureuze beslissing nemen. Ik wil het niet, maar het moet, het moet. Uiteindelijk zoek ik razendsnel naar de gesp van mijn heupriem, ik krijg hem niet los, ik word woest, dan schiet de heupriem los, mijn schouderbanden glijden van mijn schouders af. Maar ik ben nog niet bevrijd van mijn kostbare last, ik word nog steeds meegetrokken. Een snerpende pijn trekt door mijn nek. Mijn kompas, het koordje van mijn kompas zit om mijn nek en blijft haken aan een gesp van mijn schouderband. Ik weet mijn nek uit de strop te draaien en glibberend en glijdend kom ik boven, eindelijk lucht. Diep ademend, hoestend en proestend probeer ik mijn rugzak te grijpen maar het is te laat, de rugzak wordt meegesleurd en verdwijnt in het schuimende, kolkende water..

Hier sta ik, midden in de rivier, de laatste zonnestralen zijn verdwenen, doornat, met alleen nog maar mijn jas, fleece, een zakmes aan een stukje vliegertouw en een waterdicht doosje met lucifers. Woest grauwend struikel ik naar de oever en besef dat de koude mij te pakken krijgt. Vanaf een rotsblok speur ik druipend de rivier af, in de hoop mijn rugzak weer te vinden. Het is zinloos, alleen een schuimende waterval en een razende stroomversnelling is te zien.

God ja, ik vind nog wat levensbelangrijke zaken in de borstzak van mijn overhemd: mijn creditcard, samen met een twintig dollar biljet in een leren hoesje, een paar oude legitimatie bewijzen van buitenlandse legereenheden waar ik gedetacheerd ben geweest en een militaire vijfkampinsigne, keurig opgeborgen in een lederen pashouder. Altijd heel belangrijk gevonden als een herinnering aan een uniek hoogtepunt in mijn leven. Nu is het zo belangrijk als een bagageverzekering, daar heb je wat aan, tweehonderd kilometer van de bewoonde wereld.

Minuten lang sta ik wezenloos voor mij uit te staren. Langzaam bekruipt mij een onbedwingbare angst, dit is een regelrechte ramp! Ik probeer na te denken, het lukt mij niet, ik krijg nog geen controle over mijzelf, ik zie en hoor alles wel, maar het dringt niet tot mij door. Rillend en klappertandend doen mij uit mijn verdoving ontwaken, laat ik eerst vuur maken voordat ik teveel afkoel!"